"Last Supper"

In Last Supper deconstrueren makers Sybren van der Velde en Solar Vlaar het beroemde schilderij van Leonardo da Vinci. Wat begint met een eenzame jongeman die verveeld op zijn telefoon scrolt – een treffend beeld van onze moderne dopamineverslaving – mondt uit in een vernuftige legpuzzel van absurde scènes.

De opbouw naar het offer

De voorstelling presenteert een constante stroom aan vervreemdende figuren, zoals een huilende vrouw en een melkboer. Hoewel de scènes aanvankelijk willekeurig lijken, vormen de tafels en rekwisieten langzaam de compositie van Het Laatste Avondmaal. Deze heldere structuur biedt ruimte voor humor en pijnlijke doelloosheid die doet denken aan het werk van Roy Andersson. Hoewel de timing soms net te lang uitgerekt wordt (zoals bij het vullen van de twaalf wijnglazen), blijft het verrassingselement de grootste troef.

Een genadeloos slotakkoord

Het hoogtepunt is de onvermijdelijke ontknoping:

• De Judaskus: De gehele groep keert zich tegen Jezus en takelt hem genadeloos toe.
• Absurdisme: Terwijl Jezus wordt afgetuigd, zingt een jongetje Forever Young bij een karaokemachine (een schoonmaker met een beeldscherm als hoofd).
• De betekenis: In tegenstelling tot het Bijbelverhaal is er geen wederopstanding. Jezus wordt levenloos afgevoerd, wat de voorstelling tot een krachtig statement maakt over godverlatenheid en de absurde leegte van een seculiere wereld.

Last Supper is een geslaagde, humoristische en schrijnende weergave van menselijke doelloosheid.

‍

Solar Vlaar: "GAVE heeft mij een kickstart gegeven als het gaat om mijn ambitieuze theaterdromen. Hun bijdrage betekende het bestaan van Last Supper, een afstudeerwerk waarmee ik de kans kreeg mijn handtekening als regisseur eens echt te tonen."

‍