Monique Rosier, een van de bezoekers, deelde haar ervaring met ons:

"Soms word je verrast door iets heel bijzonders, een sympathiek initiatief.

“The hill we climb”, met de verwijzing naar het gedicht en de boodschap van Amanda Gorman, opende vanmiddag Ardi Poels een verrassend rijke bijeenkomst.

Geïnitieerd door het Gave fonds is het Talentencafé nu een samenwerking tussen  Artichoque Art Gallery en het GAVE Fonds: het Maastrichtse fonds dat jong kunst- en cultuurtalent ondersteunt en een springplank biedt naar een duurzaam bestaan als professioneel kunstenaar.
En wat een talent klom vanmiddag de heuvel op.

Adembenemende stemmen. Intieme optredens in de prachtige ruimtes van de galerie. Hartelijk applaus, want wat je zag en hoorde, vroeg daar echt om.

‍‍Ik luisterde ook naar Charlotte Haesen.
Helder, warm, en haar boodschap kwetsbaar open. Een stem die je raakt voordat je het doorhebt.
En dan Vincent Kurvers, zo..... wát een troubadour.
Begeleid door Ed Spanjaard op piano, die het verhaal met zijn spel ondersteunde en er een smakelijk eigen verhaal aan toevoegde.

‍

‍En er was meer. Veel meer.

Jong talent dat gezien en ondersteund kan worden, zodat het kan groeien, blijven creëren en ons blijft verrassen.
Maastricht, wat ben je rijk.

Blijf het GAVE Fonds volgen. Kijk wat ze doen. Ondersteun waar je kunt.

Want de wereld kan niet zonder cultuur. Zij houdt ons wakker en open, beweegt, zet aan tot denken en verbindt.
Precies wat er vanmiddag gebeurde."

Bij haar inleiding zei Ardi Poels het volgende over talent:
‍

Sprekend over talent heb ik Amanda Gorman in herinnering gebracht: het frêle meisje van 22 jaar dat bij de inauguratie van Joe Biden haar gedicht The Hill We Climb voordroeg. 

Met muzikaal klaterende woorden en bijna dansende gebaren verwoordde zij de hoop die haar draagt. “A skinny Black girl descended from slaves and raised by a single mother, dreaming of becoming president, only to find herself reciting for one.”

Een jonge kunstenaar die laat zien hoe je een heuvel beklimt in donkere tijden en onderweg het licht vindt. Zij spreekt over zichzelf, over generaties wier talent te vaak werd onderdrukt, en over het onbehagen in Amerika rond de bestorming van het Capitool.

In de slotregels wordt dat licht mooi beschreven: een ervaring die veel jonge talenten zullen herkennen. “The new dawn blooms as we free it, for there is always light, if only we’re brave enough to see it, if only we’re brave enough to be it.”

‍

Karel Konings, een van de talenten, beschrijft zijn gevoel over het Talenten Café:

‍
"Het Talenten Café voelt als een huiskamer met klasse: een warme plek waar nieuwsgierige, open mensen samenkomen om iets moois te ontdekken. Voor mij was het hoogtepunt de combinatie van andere projecten te leren kennen en zelf mijn eigen pitch te brengen. Dat werkt altijd inspirerend en is tegelijk een goede oefening om steeds scherper te krijgen waar mijn project echt over gaat."